wolne słowa

Szukał wszędzie, twierdzi, że z pewnością je skradziono. Może je jeszcze znajdziemy powiedziałem bez przekonania. Kilka już znalazł. Były rozbite w głębi tunelu. Nasi mili przyjaciele myślą o wszystkim. Zakląłem cicho. No cóż, to załatwia sprawę, Jackstraw. Nie możemy dłużej czekać. Wyruszymy natychmiast, jak tylko będzie to możliwe. Ale przede wszystkim trzeba się wyspać. W tej chwili to jest najważniejsze. Uplavnik? Wierzy pan, że tam dotrzemy? Była to nasza główna baza. Leżała tam, gdzie kończył się lodowiec Strömsund. Nie robił żadnych uwag na temat bezpieczeństwa, trudów podróży, tego wszystkiego, co nas czekało, nie powiedział ani słowa o naszym antycznym traktorze. Obaj myśleliśmy wyłącznie o towarzystwie, które miało z nami odbyć tę podróż. Jednego byliśmy pewni mordercy, kimkolwiek są, nie mogą ujść sprawiedliwości. Nie chciałbym się zakładać, ale jeśli pozostaniemy, nie mamy szans przeżycia. Śmierć z głodu nie należy do przyjemności, a tu, na miejscu, jest to nieuniknione. Tak, to prawda. Przez chwilę milczał, a potem szybko zmienił temat: Mówił mi pan, że próbowali pana dziś zabić. Czy nie uważa pan, że to ciekawe? Wydawałoby się, że pan i ja możemy czuć się bezpieczni, przynajmniej przez kilka najbliższych dni. Wiedziałem, co chciał powiedzieć.

(Reklama: )